ظرف يكي، دو سال اخير اتفاقات عجيب و غريب و بعضا تاسف‌بار در فوتبال اين مملكت كم رخ نداده و از اين منظر اين رشته پرطرفدار در سراشيبي تندي قرار گرفته كه هر روز خبر تازه‌اي از لنگ زدن چرخ‌هاي آن به گوش مي‌رسد. از كتك‌ زدن داور و حضور مسوولان در خلال برگزاري مسابقات كنار زمين و نيمكت تيم‌ها گرفته تا شوخي‌هاي زشت انگشت‌نماها و يا دعواي بازيكنان هم‌تيمي با يكديگر!

 اينها همه و همه دست به دست هم داده تا وقتي با اهالي كوچه و بازار در مورد اين ورزش پرطرفدار صحبت مي‌كنيم، بازتاب مثبتي از آن به گوش‌مان نخورد. اين باور كه«ليوان»‌ فوتبال خالي شده و ديگر چيزي در آن نيست تا با نوشيدنش عطش تشنگان اين ورزش در داخل مملكت رفع شود، مدتي است كه در ذهن اهالي فوتبال نقش بسته و كم‌كم مي‌رود تا اقدامات زيبايي همچون رفتار جوانمردانه«امين متوسل‌زاده» كه به عنوان بازيكن جوانمرد سال هم انتخاب شده به ورطه فراموشي سپرده شود.

در اين اوضاع آشفته اما با نگاهي دقيق‌تر به نيمه پر ليوان مي‌توان دريافت كه مدتي است، فوتباليستي در همين زمين‌ها توپ مي‌زند كه رفتارش در زمين مي‌تواند«الگو»يي مطلوب براي نونهالان و نوجوانان و حتي جوانان فوتباليست و فوتبالدوست باشد. گرچه مدت‌هاست كه ديگر كسي جرات استفاده از واژه«الگو» را ندارد اما فرهاد مجيدي اين اواخر ثابت كرده مي‌تواند يك الگوي اخلاقي و ورزشي مطلوب براي فوتبالدوستان باشد. فوتباليستي كه چه در ايران و چه در بيرون از آن همواره مايه مباهات مردم سرزمين مادري‌اش بوده است. حالا با نشان دادن گوشه‌هايي از منش ورزشكاران ايراني ثابت مي‌كند هنوز هم مي‌توان با دقت به بخش پر ليوان اين فوتبال بيمار(!) بارقه‌هاي اميد را در آن يافت.

فرهاد مجيدي ظرف سال‌هاي بازگشتش به ايران توانست آرام‌آرام هم به لحاظ بدني و هم به لحاظ فني جزو معدود بازيكناني قرار بگيرد كه هر تيمي آرزوي به خدمت گرفتنش را در سر بپروراند و براي خود استقلالي‌ها هم دري گرانمايه باشد. فوتبال هوشمندانه و گل‌هاي زيباي مجيدي به اضافه تسلط بالاي اين فوتباليست باتجربه در ارسال پاس‌هاي ميليمتري از پشت سر يا به هر شكل ديگر او را از ديگر همتايان خود در پيشاني خط حمله تيم‌هاي ليگي متمايز مي‌كند.

اما اين تمام خصوصيت‌هاي بارز فرهاد نيست. دوري از حاشيه و خواب و خوراك به موقع و تمرينات اختصاصي حتي در روزهاي تعطيلي تمرينات تيم به اضافه زندگي سالم او در كنار خانواده‌اش را هم بايد به اين ويژگي‌ها اضافه كرد. گرچه باز هم هستند ويژگي‌هايي كه بتوان آنها را مثال زد. مجيدي طي فصل جاري بارها در جلوگيري از بروز تنش‌هاي بيروني يا دروني استقلال كمك‌‌حال كادر فني و حتي مديرعامل باشگاهش بوده است كه نمونه دم‌دست اين تلاش‌هايش گفت‌وگوي سرپايي 40دقيقه‌اي او با جباري، پورحيدري و مظلومي فرداي روزي بود كه مجتبي آن مصاحبه تند را در پايان بازي با ساپيامهركرج عليه مظلومي انجام داد. كنترل روحي او اين روزها تا حدي قابل ستايش است كه تاثيرش را مي‌توان حتي در خودداري بازيكنان استقلال از لب گشودن به اعتراضات مالي هم احساس كرد.

 همين كه او از اين بابت گله و شكايتي نمي‌كند به خودي خود مي‌تواند جرات بروز اعتراض را از ديگر نفرات تيم بگيرد، گرچه او همين فصل پيش و تحت تاثير برخي عوامل مديران پيشين استقلال اقدام به انتشار چك‌هاي پاس‌نشده‌اش از باشگاه كرد كه البته خيلي سريع ماجرا جمع شد اما مجيدي به راستي نقش يك كاپيتان همه‌كاره را در درون تيم استقلال بازي مي‌كند. هركس نداند فرهاد مجيدي مي‌داند كه گلزني در داربي تا چه حد براي فوتباليست‌هاي ايراني ارزشمند است اما او با علم به تمام اين مسايل در لحظه‌اي كه خطاي پنالتي روي خودش صورت گرفت و زدن آن ضربه حق مسلم خودش بود با درايتي تحسين‌برانگيز مجتبي جباري را وادار كرد تا در آن لحظات پشت توپ بايستد.

تزريق روحيه از دست رفته به يكي از شاخص‌ترين بازيكنان حال حاضر استقلال در آن لحظات براي مجيدي به بالا بردن آمار گلزني‌اش در داربي ارجح تشخيص داده شد تا فرهاد به جاي يك پنالتي و يك گل شماره 8 استقلال را بيش از پيش پابند تيمي كند كه قطعا مجيدي هم مي‌خواهد قهرماني‌اش را در ليگ برتر ببيند و چه كسي براي گارانتي اين قهرماني بهتر از جباري اما اين همه آن چيزي نبود كه از مجيدي در داربي 73 ديديم. او با 35سال سن در ماراتن نفسگير و خسته‌كننده با پرسپوليس ثابت كرد كه به لحاظ بدني هيچ چيز از جوانان 23ساله درون ميدان كم ندارد و حتي توانست تصميمي ديگر را در دقيقه 108بازي بگيرد؛ تصميمي كه ارزش‌هاي او را به مراتب بيشتر نمايان كرد.

او بازوبند ارزشمند كاپيتاني استقلال را بر بازوي كسي بست كه هفته‌ها و هفته‌هاست كه سوژه مطبوعات است؛ كسي كه او را«تعويض كليشه‌اي» استقلال مي‌نامند و به شكل آشكارا اعتمادبه‌نفسش را پايين آورده‌اند. مجيدي با بستن آن تكه پارچه كه شايد ارزش چنداني هم نداشته باشد. شريفات را بزرگ كرد تا كيلو كيلو اعتمادبه‌نفس را به او بخشيده باشد تا به او بفهماند اگر بخواهد مي‌تواند مثل مجيدي‌ها محبوب همان هواداراني باشد كه از روي سكوها به ابرها رسيده بودند.

توجه مجيدي به نسل جوان به واقع ارزشمند است و او 3ماه پيش از اين هم با خداحافظي‌اش از تيم ملي ثابت كرده بود كه تا چه حد به قد كشيدن نسل بعد از خودش اهميت مي‌دهد و حالا افتار كه روي كاغذي براي كارلوس كرش نوشته بود در عمل هم بروز داد. پس ليوان فوتبال اين مملكت هنوز خشك نشده و مي‌توان با توجه به همان قطرات باقي‌مانده در ته آن هم بار ديگر اميدوار بود كه نسل جديد فوتبال ايران از عطش عاشقان به اين ورزش بكاهند و آنها را سيراب كنند... اگر بتوان مجيدي‌ها را هم ديد و از آنها آموخت.

 

 

با تشکر